De Inclusieparadox

Hoe blijf je inclusief zonder uitsluiting te faciliteren?

Inclusie klinkt als een vanzelfsprekend uitgangspunt. Iedereen is welkom, iedereen doet mee. In de praktijk schuurt het juist daar: wat doe je als overtuigingen botsen, en als gedrag van de één de veiligheid of gelijkwaardigheid van een ander raakt? Die vraag kwam bij ons op in een gesprek met collega’s die dit thema dagelijks voelen en collega’s die er al jaren aan bouwen. Het werd een dialoog met ruimte voor verschil, met echte nieuwsgierigheid en met de moed om ook het ongemak niet uit de weg te gaan. Juist in die spanning wordt zichtbaar wat inclusie van ons vraagt.

“Mensen die zeggen: ‘Ik heb er eigenlijk nog nooit zo over nagedacht.’, realiseren zich soms onvoldoende dat dat een privilege is. In het perspectief van degene die het persoonlijk raakt, is inclusie geen thema waar je aan werkt, maar het dagelijks leven.”

Grenzen die inclusie mogelijk maken

In De inclusieparadox onderzoeken we waarom inclusie meer is dan tolerantie, en waarom grenzen stellen soms nodig is om inclusie waar te maken. Niet op overtuiging, wel op gedrag. Je leest hoe je ruimte creëert voor verschillende normen, zonder dat je uitsluiting faciliteert. We delen vragen die helpen om het gesprek open te houden, én kaders die veiligheid en gelijkwaardigheid beschermen.

Wil je ontdekken hoe jouw organisatie inclusie kan verdiepen zónder haar waarden uit het oog te verliezen?
Download dan het artikel en ga de dialoog aan.